Alsof ik naar een andere wereld kijk dan daarvoor.

Alsof ik de mensen die ik al jarenlang ken, niet meer herken.

Alsof wat ik altijd deed, er nu niet meer toe doet.

Ik knipper met mijn ogen, zie ik dat goed?

Ik knijp mezelf, ontwaak ik uit een droom?

Ik kijk in de spiegel, ben ik dat?

Alles lijkt hetzelfde en toch voelt alles anders.

De buitenwereld is niet veranderd, mijn binnenwereld is veranderd.

Ben ik de enige die dit ervaart? Of heb jij dit ook?

Geen geleidelijk proces, geen bewuste keuze. Ineens is het er. En er is geen weg terug. Alsof elke inademing van deze energie mij een richting op duwt.

Een richting waar ik nooit over had nagedacht.

Een richting waarvan ik het bestaan niet eens kende.

Een richting die ik niet begrijp.

Vol verwarring en onzekerheid over wat komen gaat, laat ik me leiden.

Ik zet stappen zonder te weten waar of wat het me brengt.

Soms ben ik gefrustreerd, waarom heb ik dit?

Soms ben ik boos, grr… ik had het toch zo fijn?

Soms ben ik angstig, wat heb ik gedaan?

Maar meestal ben ik vol vertrouwen.

Omdat ik weet dat ik alles aankan.

Omdat ik altijd hulp krijg als ik dat nodig heb.

Omdat ik weet dat het leven me niet in de steek laat.

Met mijn ogen dicht, spring ik in het diepe.

Hé, ik verdrink er niet in.

Ik ga mee op de stroom van mijn levenskracht.

En dan, op een dag, voel ik opnieuw, alles is anders.

Ik adem diep in en laat de energie door me heenstromen. Wat fijn, dit keer geen verwarring, onduidelijkheid of onzekerheid. Het is helder, de mist is vertrokken.

Ik open mijn ogen. Ik zie mijn pad. Ik weet welke stappen ik moet nemen en waar dit me naartoe brengt. Ik word blij van dit vooruitzicht en begin te stralen.

Ik kijk opnieuw in de spiegel, dit ben ik… voor nu dan.