Waar is het leven? Waar zijn de fijne gesprekjes met onbekenden die je nooit meer ziet? Er wordt omgeroepen dat het boarden gaat beginnen. En de mensen staan op, kijkend naar hun telefoon. Een kind jengelt boos omdat hij niet meer op de telefoon mag. Er botsen twee mensen verstoord tegen elkaar aan, omdat ze op hun telefoon kijken.

Het drukke stadsleven loslaten

Een kleine Franse vrouw met hele stralende blauwe ogen kijkt me aan en zegt: “Gek hè… dit beeld.”  We raken in gesprek en het blijkt dat ze al een aantal jaren, ‘of the grid’, in Portugal woont. Ze gaat even naar familie in Parijs, waar ze oorspronkelijk vandaan komt. Het was een hele weg om het drukke stadsleven los te laten, maar iedere keer wanneer ze thuiskomt in Portugal, het land ziet, de dieren, de ruimte, heeft ze het gevoel dat ze kan ademen en ontsnapt is aan ‘the rat-race’. “Ik ben me zoveel bewuster geworden van de seizoenen, van het weer, van de omgeving en dat niets vanzelfsprekend is. Ik ben het leven zoveel meer gaan waarderen, het belang van vriendschap, de schoonheid van de natuur en hoe alles met elkaar samenhangt.”

Haar verhaal raakt me, ook mijn diepe behoefte om niet mee te hoeven doen in de gekte die we normaal zijn gaan vinden. ‘De mythe van normaal’, zoals Gabor Maté dit noemt. Een plek in de natuur, weg van mensen, een oase in de woestijn, een grote droom.

Een mooi gesprek

Wanneer we uren later aankomen in Nederland en een taxi zoeken, stapt er een vrolijke en energieke man op ons af. “Goedenavond, mijn naam is Najib en ik vind het fijn om mooie gesprekken te hebben met mensen.” Zodra de bagage ingeladen is begint Najib te vertellen over zijn leven. Hij is als kind gevlucht vanuit Afghanistan met zijn ouders en heeft veel meegemaakt. Hij denkt veel na over hoe de wereld anders kan, omdat mensen elkaar zoveel pijn doen.

“Het grootste probleem is dat veel mensen emotioneel niet volwassen zijn en gelijk willen hebben, maar problemen kunnen pas echt worden opgelost wanneer de eerste stap Respect is. Alles begint met respect en dit is een bereidheid om de ander tegemoet te komen door ook open te staan voor (het verhaal van) de ander. Om de cirkel te doorbreken gaat het niet om gelijk hebben, maar om gehoord worden en elkaar horen. Dan pas kan er echt iets veranderen. Dit vraagt moed en bereidheid aan beide kanten. En als jullie ooit een taxi nodig hebben, bel Najib!” En dat gaan we zeker doen.

Het was een wonderlijk moment dat ik me realiseerde dat we als mens, allemaal een verschil kunnen maken en wakker kunnen worden. Ik kan me storen, ergeren, opwinden en nog veel meer aan het beeld van al die mensen (en kinderen!) met die telefoons, maar ik voel ook dat dit niet mijn leven hoeft te zijn. In mijn leven ontmoet ik een lieve Franse vrouw waar ik een heel mooi gesprek mee had, en ontvang ik levenslessen van Najib in de taxi. Zo kan ik ook iemand aanspreken of een mooie vraag stellen, iedere dag weer. En wanneer we dit allemaal af en toe zouden doen, kunnen er echt wondertjes gebeuren. Dan wordt het leven geleefd in plaats van verspild.