Carrière loslaten: waarom stoppen onze grootste stap was
Tekst en beeld: Richard & Kelly van der Hoek
Regelmatig verschijnt hier een column van Richard & Kelly die hun ‘normale’ leven inruilden voor een minimalistisch bestaan in een camperbus. Je kunt ze hier volgen of op Globus2.nl of in onze papieren krant.
Na zes maanden Scandinavië laten we het noorden achter ons en reizen we verder richting Tunesië. Onze grootste stap was het loslaten van onze carrière. Juist daarin vonden we een nieuwe vorm van zingeving. Wat gebeurt er met je identiteit, je betekenis en je gevoel van nut als je je werk loslaat? Tijdens onze reis ontdekken we dat zingeving misschien niet zit in presteren, maar in meebewegen met het leven. We zijn nu ruim anderhalf jaar onderweg en het voelt alsof elke bestemming een laag toevoegt aan wat we zijn en hoe we de wereld ervaren.
Vlak voordat we twee jaar geleden onze banen opzegden, lagen we ’s nachts wel eens wakker. Wie zijn we straks zonder titel op ons visitekaartje? Zonder verantwoordelijkheid, zonder aanzien, zonder taak? Wat blijft er van ons over als we niet langer bijdragen op een manier die zichtbaar en meetbaar is? Je moet toch iets betekenen voor de maatschappij. Wij hadden een duidelijke positie: Richard als directeur van Weleda Benelux SE en Kelly als beleidsadviseur. Toch voelde het loslaten van deze functies als een sprong in het onbekende.
Wat we leerden van water
Tot we opnieuw stuitten op een oud beeld uit de Tao Te Ching. Het beeld van water.
Water vecht niet. Het probeert niets te zijn. Het zoekt het laagste punt op, stroomt om obstakels heen en geeft leven aan alles wat het aanraakt. Ondertussen verandert het landschappen. Zonder te duwen. Zacht en toch sterker dan steen. We stonden vorige week bij een riviertje in Noord-Italië. IJskoud water dat zich al eeuwen een weg baant door het landschap. Geen haast. Geen strategie. Alleen voortdurende beweging. De steen verliest uiteindelijk altijd. Wat als betekenis niet zit in duwen, maar in stromen: carriëre loslaten zingeving.
Het leven leeft zichzelf
Toen we onze functies loslieten, voelde het even alsof we ons nut verloren. Alsof zingeving iets is wat je moet produceren. Maar terwijl jij deze woorden leest, gebeuren er miljoenen dingen in je zonder dat jij er iets voor doet. Ons hart klopt. Onze longen ademen. Ons bloed stroomt. Het leven leeft zichzelf, dwars door ons heen.
De filosofie van Schopenhauer en zingeving
De Duitse filosoof Arthur Schopenhauer beschreef in De wereld als wil en voorstelling dat alles wordt voortgedreven door één onderliggende kracht. Hij noemde het De Wil. Niet onze persoonlijke ambitie. Niet onze plannen. Maar een oerstroom. De wil om te leven, een levenskracht die voorafgaat aan denken. De boom groeit. De hond rent. Het kind speelt. De boom boomt. De hond hond. Het kind kind. Wat als wij dit leven nou eens gewoon leven in plaats van het voortdurend te moeten vormgeven?
Reizen met Globus2: leven in de stroom
Sinds we leven en reizen met Globus2 moet er niets meer en tegelijk valt alles meer op zijn plek. We rijden, we verdwalen, we ontmoeten, we kijken en we delen.
In onze columns en video’s delen we onze twijfels, onze vreugde, de goede en de minder goede momenten. Niet omdat we een strategie hebben uitgedacht over hoe we de wereld gaan veranderen of wat we willen bereiken, maar omdat het stroomt.
Wie je werkelijk bent
Carrière loslaten betekent het loslaten van identiteit, zekerheid en status, om ruimte te maken voor een leven dat meer in lijn is met wie je werkelijk bent.
We merken dat mensen geraakt worden. Dat iemand na het lezen van een column besluit eindelijk die reis toch te maken. Dat iemand schrijft dat onze woorden helpen om een moeilijke keuze te maken en dingen anders te bekijken.
Misschien is dát op dit moment onze levensmissie. Niet meer en niet minder. Niet groots.
Gewoon delen wat door ons heen wil bewegen. Zoals water.
De stilte onder het verlangen
Schopenhauer zag scherp hoe verlangen ons onrustig maakt. Altijd meer willen hebben. Een hoger salaris. Een groter huis. Alsof dit moment niet voldoende is. Wat als er onder die onrust een stille stroom ligt? Een beweging die niet uit ons hoofd komt, maar uit iets wat we eerder voelen dan begrijpen. Misschien is zingeving geen project, maar datgene wat vanzelf ontstaat wanneer we stoppen met duwen.
Waarom je carrière loslaten zingeving brengt
Voor ons was het loslaten van onze banen geen stap weg van betekenis, maar een stap dichterbij. Dichter bij een manier van leven waarin delen, schrijven, reizen en inspireren geen doel op zich zijn, maar een natuurlijke uitdrukking van wie wij nu zijn. Misschien verandert dat ooit weer. Water houdt ook niet vast aan zijn vorm. Voor nu is dit de stroom.
