Regelmatig een column van Richard & Kelly die hun ‘normale’ leven inruilden voor een minimalistisch bestaan in een camperbus. Je kunt ze volgen op Globus2.nl of in deze krant.

Wij zien de Aarde als een levend wezen. Dat klinkt misschien zweverig, maar voor ons voelt dat juist heel aards. De Aarde heeft een lichaam, een ziel en een ritme dat je kunt waarnemen als je ervoor openstaat. Haar energie stroomt langs lijnen en knooppunten, vergelijkbaar met meridianen en chakra’s in ons lichaam. De plekken waar deze energie samenkomt noemen we krachtplekken, de banen waarlangs ze zich verplaatst heten leylijnen. Of je dit nu poëzie noemt of wetenschap die we nog niet begrijpen, het verandert in ieder geval de manier waarop je naar de wereld kijkt.

Het lichaam reageert als eerste

Krachtplekken roepen al eeuwenlang vragen op. Op sommige plekken voel je rust en helderheid, op andere juist spanning of onrust. Sommigen zeggen dat op deze plekken de sluier tussen de derde dimensie, waarin wij leven, en hogere dimensies dunner is. Sommige mensen kunnen daar van nature makkelijk bij, wij helaas niet. Maar op deze specifieke plekken merken wij dat die hogere lagen soms ineens voelbaar worden. Het lichaam reageert voordat het hoofd het kan volgen. We ademen anders, onze zintuigen scherpen zich, alsof iets in ons wordt aangeraakt wat wij niet kunnen bevatten.T

Toen Richard in een van de stenen cirkels stapte, voelde hij direct dat hij eruit moest. Blijven staan voelde niet goed, alsof hij iets overtrad wat groter was dan hijzelf. Zodra hij een paar stappen buiten de cirkel zette, viel de spanning weg en voelde alles meteen weer ontspannen. Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar op dat moment was het overduidelijk. Dat gevoel zette de toon voor de rest van onze reis langs de krachtplekken in Zweden.

Zonnekalender of heilige plek?

Eén van de meest indrukwekkende plekken was Anundshög, de grootste grafheuvel van Zweden. Naast de enorme heuvel zijn een groot aantal stenen opgesteld. Maar waarvoor dienden die stenen eigenlijk? Niemand die het weet. En waarom staan ze in deze specifieke bijzondere vorm: een herinnering aan schepen van de Vikingen, of misschien gewoon een ontwerp dat bedoeld is om te verbinden met de onzichtbare wereld?

We bezochten ook Ales Stenar, het stenen schip dat hoog boven de zee uitkijkt. De ovale formatie van de stenen, die wederom doet denken aan het skelet van een oud Vikingschip, roept verwondering op. Sommigen zeggen dat het een zonnekalender is, anderen een heilige plek. Wat het werkelijk is, weet niemand. Misschien ligt de kracht juist in dat niet-weten. Of misschien wisten we vroeger wel veel meer, stonden we in contact met andere werelden waar we nu maar nauwelijks toegang tot hebben.

Weg van de gebaande paden

Verderop in het landschap lagen plekken die je bijna zou missen als je niet wist dat ze er waren. Een eeuwenoud labyrint van stenen bij Tibble. Een open plek met oude graven bij Bruadungen. Geen informatiebord, geen duidelijke route. Ze liggen er eenvoudigweg en misschien is dat precies hun bedoeling.

Deze plekken hebben iets met ons gedaan. Dat voelden we daar al en eigenlijk nu nog steeds. We gingen niet weg met grote inzichten of nieuwe zekerheden. Wel maakte het indruk. Tijdens onze volgende reis zullen we opnieuw van de gebaande paden afwijken, op zoek naar dit soort bijzondere krachtplekken.