Wat de natuur ons voorleeft (en wij steeds weer vergeten)

De roep van roze post-its

Het is alsof het leven makkelijker is in de schemer. Lichter, dichterbij, zonder de afleiding van alle dingen in mijn kamer. De printer, de rommeltjes, de stapels boeken op mijn bureau. De roze post-its die met hun to-do lijstjes pronken. Eén witte schakelaar aan de muur zorgt ervoor dat mijn binnenwereld verandert van een levend schilderij bij kaarslicht naar een soort kermis. Een omgeving vol afleiding, waarin ik overal met willens en moetens word geconfronteerd.

Schaduwen op de muur

Mijn lichaam wordt ‘alert’ en alles wat in de schemer zo voelbaar werd, verdwijnt naar de achtergrond. En als ik de innerlijke krachttraining vergeet die nodig is om verbonden te blijven met de verbeeldingsvolle wereld die in het donker zo voelbaar was, word ik als een schaduw op de muur; een fractie van wie ik nog meer kan zijn. Dan neemt niet het innerlijk licht, maar dat van mijn telefoon goddelijke proporties aan.

Verleiding is overal

Verleiding komt niet alleen van buiten. Juist de maanden na Kerst, wanneer de dagen weer lengen en inspiratie en ideeën hun eigen vuurtje lijken te krijgen, merk ik dat in mij ook van alles mijn aandacht wil opslokken. Dan vraagt het iets van mij om niet met die kiemkracht mee naar buiten te treden en — net als de natuur in dit jaargetijde — nog even ondergronds te blijven. Om in de spanning te blijven tussen willen en wachten. En om de ideeën die de winter voor me heeft nog even bij me te dragen. Te voldragen.

De 365-dagen zomer-mythe

De seizoenen leven ons een ritme voor dat we al eeuwen kennen, maar waar we – in een op beeldschermen gerichte tijd – wat van zijn vervreemd. We lijken in een 365 dagen zomer-mythe te leven. Alsof alles maakbaar is en we het jaar rond productief en gelukkig zouden moeten zijn.

Maar de winter – ook in ons – heeft zijn eigen kwaliteit. Met haar donkere dagen en lange schemermomenten nodigt ze ons uit om, net als de aarde nu, onder een laagje bladeren of sneeuw verborgen te blijven. De winter is bedoeld om op te laden en uit te rusten en het nieuwe te laten rijpen. Zó, dat de zaadjes en groene sprietjes die in de lente weer tevoorschijn komen, sterk genoeg zijn om in de zomer tot volle bloei te komen.

Een tijd van hoeden

Als je dus, net als ik, soms de neiging hebt het licht nog even nìet aan te doen, of vroeg naar bed te gaan, volg dan je natuurlijke ritme. En als we Kerst zien als de bevalling van het zonnekind – het lengen der dagen – leven we nu in de kraamtijd: een tijd van hoeden, zachtheid en van (zelf)liefde.